Langetermijnbeleggen : kansen in kwalitatieve groeibedrijven
De beurs is in de ban van AI-winnaars. Daardoor zijn veel hoogwaardige groeibedrijven uit de gratie geraakt. Volgens Simon Webber van Schroders biedt juist die scheefgroei een zeldzame kans voor langetermijnbeleggers.
Aandelenmarkten zijn zelden volledig rationeel. Beleggers hebben de neiging te veel gewicht te geven aan wat direct zichtbaar is en te weinig aan wat bedrijven over langere periodes kunnen opbouwen. Juist daarin schuilt volgens Schroders een grote kans: de markt onderschat opnieuw de waarde van ondernemingen die jarenlang kapitaal tegen een hoog rendement kunnen herinvesteren.
Die zogeheten kwaliteitscompounders zijn bedrijven met sterke concurrentievoordelen, hoge winstgevendheid, lage schulden en het vermogen om groei langer vol te houden dan de markt verwacht. Vaak gaat de markt ervan uit dat hun groei vanzelf afvlakt en hun concurrentievoordeel geleidelijk verdwijnt. In de praktijk weten goed geleide ondernemingen die neergang geregeld te vermijden. Zij blijven investeren, vergroten hun marktpositie en laten hun winst jarenlang sterker groeien dan in de waardering is ingeprijsd.
Na de coronapandemie was dit type bedrijven zeer gewild. Hun waarderingen liepen fors op, waardoor de veiligheidsmarge voor beleggers kleiner werd. Inmiddels is het beeld omgekeerd. De waarderingspremie voor hoogwaardige compounders is sterk gekrompen. Veel van deze bedrijven worden nu gewaardeerd alsof zij gewone marktgemiddelde ondernemingen zijn.
De belangrijkste oorzaak is angst voor disruptie door generatieve AI. Beleggers vrezen dat bestaande concurrentievoordelen worden uitgehold door nieuwe technologie en nieuwe toetreders. In sommige gevallen is die zorg terecht. Maar volgens Schroders wordt de dreiging op grote schaal te ver doorgetrokken. Daardoor worden uitzonderlijke bedrijven verhandeld tegen prijzen die weinig ruimte laten voor hun langetermijngroeipotentieel.
Drie soorten aandelen
De huidige aandelenmarkt valt volgens Webber grofweg uiteen in drie groepen.
De eerste groep bestaat uit de duidelijke AI-winnaars: bedrijven in AI-infrastructuur, halfgeleiders, hardware en grote taalmodellen. Zij profiteren van sterke omzetgroei, positieve winstbijstellingen en een investeringscyclus die beleggers telkens opnieuw verrast. Veel van deze bedrijven zijn zelf ook hoogwaardige groeibedrijven, omdat zij hoge marges combineren met grote herinvesteringsmogelijkheden.
Toch is waakzaamheid nodig. Een groot deel van deze groei is kapitaalintensief en hangt samen met de wereldwijde uitrol van datacenters en AI-hardware. Zodra het aanbod beter aansluit op de vraag, kan de groei vertragen en kan de concurrentie toenemen. Schroders blijft positief over deze groep, maar let scherp op signalen van volwassenheid.
De tweede groep bestaat uit bedrijven met tastbare activa en zogenoemde veilige havens: nutsbedrijven, grondstoffenbedrijven, zware industrie, telecomnetwerken en grote banken. Deze aandelen zijn populair geworden omdat de beleggers ze als minder kwetsbaar zien voor AI-disruptie.
Maar ook hier schuilt een risico. De aandelen van heel wat beursgenoteerde bedrijven met veel tastbare activa zijn fors geherwaardeerd zonder dat hun rendement op geïnvesteerd kapitaal even sterk verbeterde. De beleggers betalen dus een hogere prijs voor tijdelijke veiligheid, terwijl het toekomstige rendement daardoor juist minder aantrekkelijk wordt. Vooral banken worden vaak als AI-winnaars gezien, omdat zij hun kosten kunnen verlagen. Schroders is daar voorzichtiger over. Banken opereren in een concurrerende sector, waardoor extra winsten vaak verdwijnen. Bovendien kan AI de economie ontwrichten en de kredietcyclus normaliseren vanaf de huidige lage voorzieningen.
De derde groep is volgens Webber het interessantst: hoogwaardige groeibedrijven die door de markt als potentiële AI-verliezers worden behandeld. Hun waarderingen zijn fors gedaald, omdat de beleggers een structurele veroudering, tragere groei of een lage eindwaarde inprijzen.
Dat kan te somber zijn. Sterke ondernemingen leunen niet alleen op statische toetredingsdrempels. Zij passen zich aan, investeren en gebruiken hun bestaande klantrelaties, data, schaal en integratie in werkprocessen om nieuwe AI-gedreven producten te ontwikkelen. Voor beleggers die de winnaars van deze transitie kunnen onderscheiden, ligt hier een grote alfakans. Het startpunt is immers aantrekkelijk: de waarderingen zijn laag en de scepsis is hoog.
Dot-com bubble 2000
De situatie vertoont parallellen met de dot-com periode rond 1999 en 2000. Ook toen concentreerde de markt zich op een smalle groep thematische winnaars, terwijl veel kwalitatief sterke “oude economie”-bedrijven werden afgestraft. In 1999 daalden er meer individuele aandelen dan er stegen, omdat de beleggers kapitaal vrijmaakten voor internetaandelen en infrastructuur.
Achteraf bleken sommige afgestrafte bedrijven juist uitstekende langetermijnbeleggingen. AutoZone en John Deere werden rond de piek van de techbubbel verhandeld tegen minder dan twaalf keer de verwachte winst, terwijl de technologiesector rond vijftig keer de verwachte winst noteerde. Beide ondernemingen verdedigden hun concurrentievoordeel, digitaliseerden hun activiteiten en herinvesteerden hun kasstroom tegen hoge rendementen. In de jaren 2010 realiseerden AutoZone en Deere jaarlijkse rendementen van respectievelijk 17% en 12%, terwijl de S&P 500 in die vergelijking op -1% per jaar uitkwam.
Dat is de les voor het heden. De markt kan sterke bedrijven tijdelijk behandelen als structurele verliezers, juist wanneer hun vermogen om zich aan te passen wordt onderschat. Voor langetermijnbeleggers ligt de kans daarom niet in blind meeliften op de AI-euforie of het betalen van hoge premies voor schijnbaar veilige tastbare activa. De aantrekkelijkste mogelijkheid ligt bij hoogwaardige, kasstroomrijke bedrijven die zich aanpassen aan de digitale transitie en nu tegen historisch lage waarderingen worden verhandeld. Juist daar kan de markt opnieuw te kortzichtig zijn.
Lees ook : Distorted equity markets: a generational opportunity in quality compounders, door Simon Webber, portefeuillebeheerder bij Schroders.
